تأثیر تمرینات ادراکی-حرکتی و دهلیزی بر تعادل ایستا و پویای کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی - غلامی امین; سبزی امیر حمزه (مجله سلامت و ورزش: رویکردهای نوین (سورن), 2020)
مقدمه: یکی از مشخصه‌های بارز کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی، کنترل قامت ضعیف است. این کودکان کمتر قادر به کنترل تعادل خود در موقعیت‌های متغیر هستند به این دلیل که آن‌ها به اختلالات تعادلی در مقایسه با همسالان خود آهسته‌تر پاسخ می‌دهند. ازاین‌رو هدف از انجام این تحقیق بررسی تأثیر تمرینات ادراکی-حرکتی و دهلیزی بر عملکرد تعادلی کودکان مبتلابه اختلال هماهنگی رشدی بود. روش کار: این مطالعه از نوع تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل بود که در آن 45 کودک مبتلابه اختلال هماهنگی رشدی به‌صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل قرار گرفتند. به‌منظور ارزیابی تعادل پویا و ایستا به ترتیب از آزمونهای راه رفتن پاشنه - پنجه و آزمون اصلاح‌شده لک‌لک استفاده گردید. یک گروه آزمایش پروتکل‌های تمرینات دهلیزی و و گروه دیگر تمرینات ادراکی-حرکتی را به مدت 12 جلسه، هر هفته سه جلسه و هر جلسه 45 دقیقه انجام دادند. داده‌های به‌دست‌آمده از سنجش‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: براساس نتایج بدست آمده، هر دو برنامه تمرینی یعنی تمرینات دهلیزی و ادراکی-حرکتی بر بهبود تعادل ایستا و پویا در کودکان مبتلابه اختلال هماهنگی رشدی نسبت به گروه کنترل تأثیر داشت اما تفاوتی بین میزان تأثیرگذاری آن‌ها یافت نشد به عبارت دیگر، بین دو نوع تمرین در بهبود عملکرد تعادل ایستا و پویا کودکان مبتلابه اختلال هماهنگی رشدی تفاوت معناداری وجود نداشت. نتیجه‌گیری: مداخلات 12 هفته‌ای تمرینات دهلیزی و همچنین تمرینات ادراکی-حرکتی می‌تواند در بهبود تعادل پویا و ایستا کودکان مبتلابه اختلال هماهنگی رشدی مؤثر باشد.